Mijn ouders zijn anders

Het opgroeiende kind is bezig zichzelf en de wereld te ontdekken. Ouders zijn dan een stabiele basis om op terug te vallen. Wordt het even te eng, dan kun je bij je ouders terecht. Maar wat als je ouder anders is? Opgroeien met een ouder die anders is, heeft altijd gevolgen voor het opgroeiende kind.

Als we het hebben over “er is iets met mijn vader/moeder” dan betekent dat al gauw dat er onduidelijkheden zijn, die het voor jou als kind moeilijk maakten om met een gerust hart op onderzoek te gaan. Om te onderzoeken wie je zelf bent en hoe de wereld in elkaar zit, is wel nodig dat volwassenen je een eerlijk beeld geven van de wereld. Een ouder die “anders” is, is daar meestal niet zo goed in. Ze weten zelf niet zo goed hoe de wereld in elkaar steekt. En hebben jou dat niet mee kunnen geven. Misschien hebben ze je zelfs een beetje in de weg gezeten, door net te doen alsof ze het wél allemaal wisten of door jou dingen anders voor te stellen dan ze waren. Misschien mocht je helemaal geen vragen stellen. Of kreeg je dat gevoel, althans.

Vanuit mijn eigen ervaring als kind van ouders die “anders” zijn, begrijp ik hoe eenzaam het kan zijn als je, al groeiend, je in een wereld begeeft waar jouw ouder niet goed op aansluit. Op die vlakken waar je ouder niet met je mee kan groeien, moet je het zelf uitzoeken. Dat geldt ook voor jouw innerlijke leefwereld. Als je ouder geen duidelijk beeld heeft van wie je bent, dan kun je begeleiding missen van hen. Het kan zijn dat je

  • vooral veilige keuzes hebt gemaakt in het leven, of keuzes waarvan je hoopte dat ze je veiligheid zouden bieden
  • ver, soms heel erg ver, bij je ouders vandaan bent gaan wonen
  • niet goed weet wat je voelt of er heel lang over doet om te weten wat je voelt
  • soms overspoeld wordt door emoties
  • niet weet wat je talenten zijn of bang bent om die te gaan ontwikkelen
  • het gevoel hebt alsof je niet op planeet aarde staat, maar ergens in de ruimte zweeft
  • bang bent om fouten te maken
  • moeite hebt te bepalen wat je wilt
  • zelden “nee” zegt
  • veel twijfelt over keuzes die je gemaakt hebt

Het is bijna niet vast te stellen wat je nou precies gemist hebt in je jeugd. Veel mensen wiens ouders “anders” waren, hebben niet de woorden voor dat wat er niet was. Het was er immers niet. Mocht je ooit hulp gezocht hebben, dan kan het zijn dat er nooit helemaal tot de kern is doorgedrongen. Reguliere hulpverlening gaat niet verder dan symptoomlijstjes. Vragenlijstjes, diagnostiek van je persoonlijke problemen en dan behandelen: in het “nu” met je aan de slag zonder het nog over het verleden te hebben.

Ik duik juist met jou het verleden in. Mensen zeggen al gauw “het verleden moet je laten rusten” of “ben je daar nou nog niet overheen?”. Geloof me, ik heb die vragen ook gehad. Die weerstand van anderen tegen jouw eigen zoektocht in jezelf, die zegt niets over jou. Die zegt iets over henzelf. Jouw zoektocht naar verklaringen voor gebeurtenissen uit het verleden, roept angst bij hen op. Laat het maar bij hen liggen. Wij gaan samen kijken naar waar jij vandaan komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *